நேயர் கார்த்திகா, “யாழ்ப்பாணத்தில் கணவணை இழந்த பெண்கள் வெள்ளைச்சேலை அணிவது, தாலியை களற்றுவது… போன்ற விடயங்களை கேட்டிருந்தார்…

பொதுவாக கணவன் இறந்த உடனேயே வெள்ளைச்சேலை அணிவது இல்லை.

பெண்ணிற்கு இதற்கெல்லாம் அந்த வேளை நேரம் இருக்குமோ தெரியவில்லை. பலரும் தன் கணவர் இறப்பார் என்றோ, தனக்கு ஒரு வெள்ளைச் சேலை தேவை என்றோ எண்ணிப்பார்ப்பதும் இல்லை. அதைவிட எப்பவும் பெண்கள் சொல்லும் ஒரு வாக்கியம் ” நான் பொட்டோடும், பூவோடும் போகவேண்டும்” என்பது. பிறகெப்படி அவர்கள் வெள்ளைச் சேலையை வாங்கி வைப்பார்கள்!?

பொதுவாக கல்யாணத்துக்கு முன்னரே உடை எடுப்பது போல் இதற்கு யாரும் முன்னரே வெள்ளைச்சேலை எடுத்து ஆயுத்தமாக வைத்தது போல் தெரியவில்லை. அப்படி முற்போக்கு சிந்தனையில் யாராவது முயற்சி செய்தாலும் உறவுகளும், சமுகமும் அப்பெண்ணை வேண்டாத பழிக்குத்தான் உற்படுத்தும்.

தனது கணவனது ஈமைக்கிரிகைகள் நடந்து அடுத்தநாளில் அல்லது சில தினங்களில் தான் இந்த வெள்ளைச்சேலை அணிவதை அவதானித்திருக்கின்றேன்.

இதுவும் அணைத்துப் பெண்களும் செய்வதும் இல்லை.

கணவன் மட்டும் உழைத்து வந்த குடும்பம் என்றால், “நாளை தன்னையும் குழந்தைகளையும் எவ்வாறு காப்பாற்றப் போகின்றேன்?” என்ற ஒரு சவாலான கேள்வி அப்போதே தோன்றிவிடும்.

ஒருவரின் வைராக்கியம், புதிதாய் அனைத்து உடைகளும் வெள்ளையில் வாங்குவதற்கு உரிய பொருளாதாரமும் வேறு சில காரணிகளும் தான் இந்த வெள்ளைச் சேலையை அப்பெண் தொடர்ந்து உடுத்துவதா என்பதை நிர்ணகிக்கின்றது. மற்றும்படி கூறைச்சேலையை கணவர் மீது போத்துவதாக இதுவரை நான் அறியவில்லை.

அடுத்தது, தாலி களட்டும் சம்பவம், இது உண்மையில் அனைவரையும் கண்கலங்க வைக்கும் ஒரு நிகழ்வு.

பெண்ணை கனவனது உடலை மூன்றுமுறை சுற்றி வந்தபின் அந்த கூட்டத்தில் உள்ள ஏற்கனவே விதவையான ஒருபெண்மணி, கணவனை இழந்த பெண்ணின் தாலியை கழட்டி இறந்த கணவனின் நெஞ்சினில் போடுவதற்கு உதவுவார். காரணம் பெண்ணால் அந்தச்செயலை தனித்து செய்யக்கூடிய மனநிலையில் அவர் இருக்கமாட்டார். அந்த சூழ்நிலைதான் மிகவும் ஒரு பாவமான செயலாக தோன்றும்.

பொதுவாக அக்காலத்து பெண்கள் தாலியை தொடர்ந்து அணிந்து வருபவர்களாக இருப்பார்கள். எக்காரணத்தைக் கொண்டும் கழட்டி வைக்க மாட்டார்கள். எனவே இந்த தாலியை களட்டும் சடங்கு அப்பெண்ணையும், சுற்றத்தாரையும் மிகவும் பாதித்த ஒரு நிகழ்வாகவே கானப்படுகின்றது.

ஆனல் இன்று தாலி விழாவிற்கு மட்டும் அணியும் பொருளாக மாற்றிக்கொண்டு வருகின்றனர் எம் சகோதரிகள்!!! இவர்களுக்கு தாலியை களட்டுவது என்பது எத்தகைய மன வேதனையைத்தரும் என்பது சிந்திக்கப்படக்கூடிய ஒன்று.

அடுத்தது குங்குமம். கணவன் இறந்த பரபரப்பினிலே இந்த குங்குமம் அதுபாட்டுக்கு அழிந்துபேவதைத்தான் காணக்கூடியதாக இருக்கும். தலையில் அடித்து அழும்போதும், கணவனின் உடலில் தலையை புதைத்து அழும்போதும் இந்த குங்குமம் என்னவாகும் என்பது உங்களாலேயே ஊகிக்க முடியும்.

கணவனுடன் முதல் முதல் இணையும் போதும், இறுதியாக பிரியும் போதும் இந்த குங்குமத்திற்கு இதேகதிதான்! உண்மையில் மனதை நெருட்டும் விடயம் இது!!

இவைதான் யாழ்ப்பாணத்தில் நடைபெறுவது. ஆனால் இந்தியாவில் பெண்ணை திருமணப் பெண்போல் அலங்கரித்து, தலை நிறைய பூச்சூடி, நெத்தியில் பெரிய குங்குமம் இட்டு, கூரைச்சேலை கட்டி, கண்ணாடி வளையல்கள் அணிவித்து இறுதி கிரிகைகளின் போது அப்பெண்ணின் பொட்டை அவளது பின் கையால் அழித்து, தலையில் சூடிய பூமாலையை பிய்த்து எறிந்து, கையில் அணிவித்த கண்ணாடி வளையல்களை இருகைகளாலும் மோதி உடைத்து… அப்பப்பா….அப்பெண்ணை ஒரு வழி பண்ணிவிடுவார்கள்.

இந்தமாதிரி விடயம் வெந்தபுண்ணில் வேலைப்பாச்சும் செயல். இவ்விடத்தில் எனக்கும் ஒரு விடைகாணாத வினா ஒன்றும் உள்ளது, ஏற்கனவே சிலர் இதுபற்றி கூறியிருக்கின்றனர்.அதாவது, தாலி கணவனால் கட்டப்பட்டது. ஆனால் இந்த பூவும், பொட்டும், வளையல்களும் ஒரு பெண் பிறந்து சிறுவயதாய் இருக்கும் போதே அவளுடைய பெற்றோரால் அவளுக்கு அளிக்கப்பட்டது. எதற்காக இதை எல்லாம் அழிக்கவேண்டும் என்பதுதான்!!!!???

“எல்லா வழக்கங்களும் நல்ல நோக்கங்களுக்காக ஆரம்பிக்கப் படுபவைதான். பின்னர் அவை திசைமாறி பொருள் மாறிப் போய் விடுகின்றன. இதுவும் அவ்வாறான ஒன்றுதான். . கணவர் போன பின்பு அவரால் அணிவிக்கப்பட்ட தாலி எதற்கு எனக் கருதி அதையும் கழற்றி வைத்தார்கள். இந்த வழக்கம் பின்னர் சடங்காக மாறியது. கட்டாயமாக்கப்பட்டது. கணவன் இழந்த பெண் இவற்றை எல்லாம் விருப்பத்துக்கு மாறாக செய்ய வேண்டும் என்பதை நான் ஏற்கவில்லை.

கணவனை இழந்த பெண்கள் விதவைக் கோலம் பூணுவது தான் இன்று பாதுகாப்பற்றது. தொல்லைகள் தொடரக் கூடும். சுமங்கலி தோற்றத்தைத் தொடர்வது மூலம் அவர்கள் சில அசெளகரியங்களைத் தவிர்க்க முடியும் என்றும் கருதுகிறேன்.