Isn't keeping families afloat just as important as keeping companies afloat?

Isn't keeping families afloat just as important as keeping companies afloat?

ஒரு கப்பலில் முதலாளிகளும் தொழிலாளிகளும் பயணிக்கின்றனர். அந்தக்கப்பல் திடீரென ஒரு இடத்தில்  மோதி,  கப்பலில் உள்ள இரு சாராரும் கடலினுள் ஒவ்வொரு பக்கமாக விழுந்து விடுகின்றனர். அப்போது கப்பலின் காப்டன் தொழிலாளிகைக்கண்டு கொள்ளாமல் முதளாளிகள் விழுந்த பக்கம் மட்டும் அவர்களைக் காப்பாற்றும் முகமாக ஏணியைப் போடுகின்றார், காற்றடைத்த மிதவையினை போடுகின்றார், உயிர்காக்கும் மிதவையினை போடுகின்றார்… பத்தாததுக்கு அவர்களுக்கு பணமூட்டைகளையும் போடுகின்றார்.

அடுத்த பக்கத்தில் மரணக்கத்தல் கத்துவதை அந்த காப்டன் கண்டுகொள்ளவே இல்லை.

இந்த நிலைதான் இன்று அமெரிக்காவிலும், கனடாவிலும் நடைபெறுகின்றன.

எவ்வளவு பொறுளாதார நெருக்கடி வந்தாலும், அரசாங்கம் தொடர்ந்து முதலாளிகளைக் காப்பாற்றுவதையே குறியாகக் கொண்டுள்ளது.

வேர்வை சிந்தி, வெய்யில் குளிர் என்று பார்க்காமல் இரவா பகலா உழைத்து வரியையும் செலுத்திய அப்பாவி உழைப்பாளிகளின் கதை அதோகதிதான்.

அவனது Unemployment பணத்தை சிறிதளவேனும் கூட்டியோ, அவனது குடும்பத்திற்கு ஏதும் கரிசனை காட்டியோ – எதுவுமே செய்யாமல் முதளாளிகளை காப்பாற்றும் ஈனச்செயலையே இந்த அரசாங்கங்கள் செய்துகொண்டிருக்கின்றன.

பெறுகின்ற வசதிகளை எல்லாம் பெற்றுக்கொண்டு, தமது நஸ்டத்தை சரிக்கட்டிக்கொண்டு, மேலும் ஆள்க்குறைப்பை நடத்தி, சம்பளத்தை குறைத்து, சலுகைகளை வெட்டி, வேலையாட்களின் கோவணத்தையும் புடிங்கியபின் மீண்டும் அரசாங்கத்திற்கும் உங்களுக்கும் டாட்டா காட்டவே காத்திருக்கின்றனர் இந்த முதலாளி வர்க்கங்கள்.

செருப்பைக் களட்டி எறிந்தாவது உங்கள் உரிமைகளை தக்கவைத்துக் கொள்ளுங்கள் தொழிளாளர்களே!