cooltext425591312

 

ஒருமாதம் உறுண்டோடிவிட்டது…

உண்மையை ஒத்துக்கொள்ள உள்ளம் மாட்டேன் என்கின்றது…
மாவீரர்கள் மண்ணில் உள்ளவரை நாமும் வீரர் போல் வாழ்ந்து விட்டோம்…
இப்போ இன்னவென்று சொல்ல முடியாத அவமானத்தில் உழழுகின்றோம்…

எம்மால் என்ன செய்யமுடியும்…?

மண் மீட்க புறப்பட்ட மாவீரருக்கு,
மாவீரராகிவிட்ட வன்னி மக்களுக்கு,
கருவறையில் உலகம்கானாத கண்மணிக்கு,
கருவாகி உருவாகி மண் மீது தவளாத பாலகருக்கு.
உணவின்றி குடிக்க நீரின்றி உள்ளேருக்கு,
அழுகுரலோடு கற்பழிந்த பெண்களுக்கு,
சித்திரவதையில் சிதைந்த இளையோருக்கு,
மரணித்த மருத்துவர் தாதியர் பணியினருக்கு….

இப்படி அனைவருக்கும் வருந்தி, அஞ்சலி செலுத்தத்தான் முடிகின்றது…!

வேறு என்ன எம்மால் செய்யமுடியும்…?

தமிழனாய் பிறந்ததினால் – கவிதை மட்டுமே எழுதி நமது உறவுகளுக்கு கண்ணீர் அஞ்சலி செலுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்!

அஞ்சலி செலுத்தவே அவமானமாக இருக்கின்றது…!

Advertisements