தந்தை சொல்மிக்க மந்திரம் இல்லை…

பொருள் தேடுதல், செல்வம் தேடுதல் என எம் தந்தையர் எல்லாம் எம்மை நல்லநிலமைக்கு கொண்டுவர எம்மைவிட்டு கொஞ்சம் தள்ளியே இருப்பது போல் தோன்றினாலும், அந்த தந்தையரின் எண்ணத்தில் இருந்து எந்த பிள்ளையும் தள்ளியே இருந்ததில்லை.

1997ம் ஆண்டு நான் கப்பலில் வேலைசெய்துகொண்டிருந்த போது எமது கப்பல் ஒரு புயலினுள் சிக்கி அல்லோல கல்லோலப்பட்டது. எம் Captain அவசர நிலலயை பிரகணப்படுத்த – அனைவரையும் Life Jacketஐ அணிந்துகொண்டு அவரவர் குலதெய்வங்களை எல்லாம் வணங்கிக்கொண்டு நின்றகின்றோம்.

ஒவ்வொரு 30 நிமிடத்திற்கு ஒருதரம் நான் weather Report எடுத்து Captain னிடம் கொடுக்கும் போதும் What happend Marconi? என்று பதட்டத்துடன் கேட்ட அத்தனை மாலுமிகளும் இன்று எனக்கு ஞாபகத்திற்கு வருகின்றனர். 

( மார்க்கோணி என்பது Radio Officerஐ கப்பலில் கூப்பிடும் இன்னும் ஒரு பெயர்)

ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு நாட்டுக்காரர்கள். ஆனால் இவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரு ஒற்றுமை இருந்தது – அது தந்தையர் என்னும் ஒற்றுமை தான்!

அப்போது ஒரு மாலுமி ” நான் சாவதுக்கு பயப்படவிலை – என் பிள்ளைகள் அனாதையாகி விடுங்களே என்றுதான் …. ” என்று கூறி மேற்கொண்டு பேசமுடியாமல் நா தளுதளுத்து கண்களில் நீர் முட்ட நிற்பதைப்பார்த்த எம் கப்டன்,  அந்த மாலுமியை கட்டி அணைத்து ” எமக்கு ஒன்றும் நடக்காது, நாம் எல்லாரும் எங்களின் பிள்ளைகளைப் பார்ப்போம்” என்று கூறி அவனும் கண்கலங்கினான்.

 இதனைப்பார்த்த மற்றய மாலுமிகளும் கண்ணீர் விட, திடீரென கப்டன் ” FUXXXXX சூராவளியே எங்கள் கப்பலை விட்டு போ அங்காலே” என்று ஆங்கிலத்தில் கெட்ட வார்த்தைகளை கொண்டு கத்தவும், பின்னர் மாலுமிகள் அனைவரும் கப்டனைப்போல் திரும்பவும் கத்தினர்….

அங்கே அனைவரும் கண்ணீர் விடது சாவதற்கு பயந்து அல்ல ….

மாலுமிகள் என்பதை மறந்து வீராப்புக்கொண்டு சூறாவளியையே திட்டியது, சூறாவளியை விட தாம் பலசாலிகள் என்பது அல்ல….

எல்லாம் தங்கள் குழந்தைகளுக்காகத்தான் என்பதை சொல்லத் தேவையில்லை.

இது போல் இன்னும் எத்தனை எத்தனை தந்தையர் தம் வாழ்வில் வெளியே சொல்லமுடியாத வேதனைகளையும், சோதனைகளையும் தாங்கி தம் பிள்ளைகளுக்காக வாழ்கின்றனர் தெரியுமா?

“தாயிற்சிறந்ததோர் கோயிலும் இல்லை” என்று ஓர் அறிஞன் கூறிச்சிசென்றார்… அந்த கோயிலிலேயே இருக்கும் தெய்வங்கள் தான் இந்த தந்தையர் என்பதை நான் இங்கு ஆணித்தரமாக கூறுவேன்!

 தந்தையர் தினம் என்று மட்டும் காத்திருக்காமல், இந்த தெய்வங்களை அப்பப்ப சந்தோசமாக வைத்திருப்பது எம் அனைவரின் கடமையும் ஆகும்!

 

மேலும் ஒரு பதிவு:

உலகில் அனேக ஆண்கள் செய்த சாதனைக்கான தினம் இன்று!

உசுப்பேத்துதல்,

நல்லா உருவேற்றிவிடுவது,

பப்பாசி மரத்தில ஏற்றிவிடுவது,

முருங்கை மரத்தில் ஏற்றிவிடுவது…

                                                           இப்படி சில வசனங்கள் எம் வாழ்வில் நடைபெறுவது உண்டு. யாராவது எம்மை தமது சொல் வல்லமையினால் உசுப்பேத்தி விட, நாமும் பிறகு என்ன நடக்கப்போகின்றது என்று தெரியாமல், வீராப்புடன் வெகுண்டெழுந்து… பின்னர் வசமாக மாட்டிய சம்பவங்கள் ஏராளம் ஏராளம்…

சிறுவயதில் நான் சிவகுருவித்தியாசாலையில் மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் போது பள்ளிக்கூடத்திற்கு வெளியே உள்ள பாளடைந்த தண்ணியில்லாத கிணற்றினுள் உன்னால் குதிக்கமுடியுமா என நண்பர்கள் உசுப்பேத்த…

நானும் வீராப்புடன் குதித்துவிட்டு – பின்பு மேலே ஏறமுடியாமல் தவித்து… பின்னர் அந்த வளியாலே வந்த பெரியவர் தன் வேட்டியை அவித்து, கிணற்றினுள் விட்டு…. அதைபிடித்து ஏறி வந்த என்னை “நீ பள்ளிகூடத்திற்கு படிக்கவந்தனியா அல்லது குரங்கு வித்தை காட்டவந்தனியா?” எனக் கூறி முதுகில் ஒரு அப்ளாஸ் விட்டது…

பின்னர் 8ம் வகுப்பில்- வாகீசன் கலாசாலையில் இரவு பாடம் முடித்துவிட்டு திரும்பி சைக்கிளில் நண்பன் சந்திரகுமாரும் டபிள்ஸ்ல் வரும்போது முன்னால் சைக்கிளில் போன என் நண்பன் தெய்வனுக்கு பளார் என்று முதுகிலே ஒரு அப்பளாஸ் வைத்துவிட்டு முந்திக்கொண்டு ஓட…

தெய்வனும் கடுப்புடன் விரட்ட… இவர் எங்கே எங்களை பிடிக்கின்றது, இருட்டாக இருக்கின்ற கம்பர் மலை தோட்டத்திற்குள் சைக்கிளை விடடா என சந்திரகுமார் உசுப்பேத்த…

ஒருபுறம் புகையிலைசெடியும் மறுபுறம் முளகாய்ச்செடியும் உள்ள றேட்டை குத்துமதிப்பாய் கண்டுபிடித்து பின்னால் விரட்டிவரும் தெய்வனுக்கு கண்மூடித்தனமாய் ஓட்டம் காட்ட…

திடீரென்று எம் சைக்கிளின் முன் சக்கரம் எதிலொ இடித்து நானும் சந்திரகுமாரும் நிலைகுலைந்து சைக்கிளில் இருந்து தூக்கி வீசப்பட்டு – தோட்டத்து பள்ளத்தினுள் உள்ள ஆளமான-தோட்டத்துக்கு நீர் இறைக்கும் கட்டு இல்லாத கிணத்திற்கு ஒரு அடி அருகே போய் குப்புற விழவும், நாய் ஒன்று மரண ஓலத்துடன் கத்த … அட நாங்கள் தெருவிலே படுத்திருந்த நாய் ஒன்றின் மீது சைக்கிளை ஏற்றியது அப்போதுதான் தெரிந்தது !

பின்பு உடல் எலாம் சிராய்ப்புடன் ரத்தம் வழிய வழிய வீட்டுக்கு போய் அம்மாவிடம் வாங்கிக்கட்டியது வேறுகதை…!

இதைவிட இன்னும் ஒன்று- என் வகுப்பில் படிக்கும் நண்பன் ஒருவன் அடுத்த வகுப்பில் படிக்கும் மாணவியை விரும்ப, புராணங்களையும் இதிகாசங்களளயும் அப்படி இப்படி என சொல்லி  உசுப்பேத்தி விட, நானும் காதலுக்கு தூது போவதுதான் உலகில் மிகப்பெரிய புனிதமான சேவை என நினனத்து தூது போக…

அடுத்த நாள் அத்த மாணவியின் அண்ணன் PRINCPIAL லிடம் வர…

சம்பத்தப்பட்ட மாணவன், மற்றும் உசுப்பேத்திய மற்றய இரு மாணவர்கள் மூவருக்கும் TC கொடுத்து வெளியேற்றிய அதிபர் திரு கோ.செல்வவினாயகம் அவர்கள் என்னை மட்டும் தொடர்ந்து படிக்க அனுமதி அளிதார். என் அதிபருக்கு இன்றும் நான் நன்றி கூறுகின்றேன்.

உசுப்பேத்தும் வசனங்களான – ” நீங்கள் செய்யாமல் வேறுயார் செய்வது, எங்கே முடிஞ்சா செய் பார்க்கல்லாம், நீ தானே சிங்கனாச்சே, உன்னன விட்டால்  வேறு யாரும் இல்லை, இதுக்கு இனெருத்தன் பிறக்கனும்டா … இப்படி இன்னும் பல வசனங்களை குடும்பத்திலும், வேலை இடங்களிலும், நண்பர்கள் உறவினர் மத்தியிலும் வரும்.

இதுபோல்  உசுப்பேத்தும் வார்த்தைகளுக்கு மயங்காமல் இருப்பதுதான் எம் குடும்பத்திற்கும், எமக்கும் நல்லது.

நண்பர்களிடையே, உறவுகளிடையே பிரிவும் – உயிருக்கும், உடல் உறுப்புகளுக்கும் இழப்பு உண்டாகும் என்பதை அனுபவப்பட்ட அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்ளுவார்கள்.

நண்பர்களின் உசுப்பேத்தலினால் தன் வீரத்தைக்காட்டும் ஒருவரின் நிலையை பாருங்கள் !